(ananasavradas gönderdi)
[Flash 9 is required to listen to audio.]
Şimdi, şuracıkta ölsem, benden geriye kalacakları düşünüyorum.
Kıyafetlerim, annem tarafından koklanacak ve sonra ihtiyacı olanlara verilecek kıyafetlerim.
İçi hatıralarla dolu bir kutu. Manevi değeri olan her şey. Otobüs biletleri, konser biletleri, fotoğraflar, sınıfça çizilmiş bir resim…
Kitaplarım. Altı çizili cümlelerim.
Günlüklerim. Yazdıklarım.
Şiirlerim.
Tanıdıklarımın telefonlarında birkaç mesaj.
Birkaç video, ses kaydı.
Küs olduklarımın içinde, zor hissedilir, ufacık bir keşke belki.
Sevdiklerimin sol taraflarında tarifsiz bir acı.
Söylenememiş milyonlarca son söz.
Belki en sevdiklerimin hayatında, koca bir boşluk.
Şarkılarım. En sevdiğim şarkılar. ”Bak bunu mutlaka dinle tamam mı?!” diye zorla dinlettiğim şarkılar size. Farkında olmadan benim bir parçam olmuş şarkılar.
Benimle izlenen filmler. Gidilen yerler. Anılar.
O hayatınızı belirleyecek sınav uğruna harcanmış kısacık bir ömür, en kötüsü de.
Yaşanmamış, yazık ömürler. Gencecik.
(soniktornavida gönderdi)
"Gercekte yaşamadığımız, bize başkalarının anlattığı şeyler bir süre sonra kendi yaşadığımız anılar haline gelir."
Sürekli yan yana olsak her kavgadan sonra önce öpüşerek sonra sevişerek barışabiliriz belki.
Düşünmeye başlıyorum sonra gerisini getirmeye üşeniyorum.Çünkü mutsuzluk bazende 330 lt. erikli suya 1buçuk lira vermekle veya mutlu olmak bir parça milka çilekli çikolata yemekle eşdeğer.Kıskançlıkta kaç aydır almak istediğin ayakkabıyı apaçi bir kızın ayağında görmekle.
Karşılıksız yapılan herşey her zaman daha değerli benim gözümde.Bunu benzeticeğim hiçbirşey yok.Yani muzlu sütten bile daha güzel.Yeni kitap kokusundan daha güzel.
Keşke teninin kokusunun parfümü olsa.
açlığını benden almış
